De medewerkers van de kat z'n viool

Wij hebben allemaal een huis en een baan gevonden toen we onderdak kregen bij de kat z’n viool, dit is het huidige team:


Bliksum                     Moes                     Tommes



Waldermar                 Zoef Zoef                   Anne    


We doen allemaal wat want we leven immers zonder uitkering of subsidie en we willen wel graag kattenbrokjes op de plank...

Voor ons zijn er meerdere katten en zelfs hamsters geweest die een pootje hebben bijgedragen. Enkelen onder hen hadden naast wapperende pootjes voor het werk wat te doen was ook nog bepaalde talenten waardoor zij ook cultureel hebben bijgedragen. Kater Slaapmuts was de oprichter van de kat z'n viool maar daarnaast ook een gevoelig dichter. Poes Maneschijn heeft naast veel rumoer ook vele bijdragen op haar naam staan. Voor verder voormalig vioolpersoneel zie het archief

Anne Versteyne, zoals gezien door atelierkater Bliksum - augustus 2014


Ons mens, Anne Versteyne, is een kleine harde werker. In de 17 jaar dat ik hier nu woon en werk heb ik niet vaak erg lang op schoot kunnen zitten want dan moest mijn mens wel weer iets doen of kwam iemand iets vragen. Toch kwam ik als atelierkater niks tekort en ik ben blij dat ik in 1997 mijn intrek hier heb genomen en mezelf ook nog creatief heb kunnen ontwikkelen (zie mijn eigen pagina).

Als gevoelige kater ben ik blij dat mijn mens werkt met teken- en schildermaterialen die niet of nauwelijks ruiken. Het schijnt ook nog het meest milieuvriendelijkst te zijn: technieken op waterbasis, meestal op papier maar ook weleens op hout of steen. (Ik had ons nog opgegeven voor het EKO-keurmerk maar dat is voor kunstemakers nog niet in zwang). En de onderwerpen spreken me ook vaak aan hoewel ik weleens heel erg geschrokken ben van een veel te grote muis.

Niet dat ik zelf ooit een muis gevangen heb, men noemt mij ook wel de kat met de Boeddhistische inslag omdat ik nooit iets levends eet: altijd harde brokjes en eten uit blikjes.

Ik dwaal af, mijn mens, daar zou ik over schrijven. Tja wat zal ik zeggen? Een beetje een warhoofd zo af en toe en soms erg versnipperd bezig. Maar dan niet op de wijze zoals ik in mijn jonge jaren de keukenrol met verve creatief tot mooie flarden bracht. Mijn mens heeft daarvan toen nog een portret geflanst, "Bliksum aan de Rol", wat u hiernaast ziet.

Daarnaast heeft m'n mens van alles en nog wat gemaakt en gedaan. Zoveel dat ik nu even niet meer weet wat allemaal.

Het beste is misschien dat ik u naar de rest van mijn viool z'n website verwijs, daarop vindt u bijna overal wel iets van mijn mens of van ons katten. Wat ik hier in 17 jaar heb gezien is een herinnering van een kattenleven lang, maar, zoals u hopelijk begrijpt, niet in enkele woorden samen te vatten.

Het praktische van mijn mens, bijvoorbeeld er zijn en doen wat nodig is, waardeer ik persoonlijk ten zeerste. Zodoende vertoef ik hier gelukkig en met liefde en zijn mijn mens en ik de beste vrienden. Waarom of dat soms ook voor andere katten nodig is heb ik lange tijd niet goed begrepen maar inmiddels heb ik Tommes wel geaccepteerd.

De eerste drie maanden van mijn leven waren niet makkelijk maar toen iemand mij vond in een weiland bij Zwolle-Zuid en naar het Zwols Dierenasiel bracht ontmoette ik op de Open Dag mijn huidige mens. Ik wist het meteen: die moet het zijn! Ik heb me uitgesloofd van jewelste met speelsheid en kopjes geven door het gaas heen. Mijn mens heeft voor mij nog de namen Pias en Quibus overwogen maar ik mocht Bliksum heten omdat ik zo donders handig ben.

Toen ik hier kwam bleken er nog andere katten te zijn. Toen ik mijn reismandje uitkwam voelde ik me bekeken en erg opgelaten. Ze keken me allemaal onderzoekend en doordringend aan. De sfeer was om te snijden. Die katten waren niet meegekomen naar de Open Dag dus dit was wel wat men tegenwoordig noemt "een uitdaging". Wat nu? Gelukkig viel mijn oog op een speelgoedmuis. Ik gooide me erop en wipte 'm omhoog de lucht in, daarmee klaarde de lucht en zijn we met z'n allen speels begonnen. Op mijn oude dag tracht ik alles nog steeds luchtig en speels te bekijken en ben blij met mijn mens en mijn toko. De andere katten hadden al functies hier. Er was een dichter, Kater Slaapmuts, een Kookpsychologe, of zoiets, Poes Maneschijn en een ook net gearriveerde jongeling, Jehoedi, die, genoemd naar Yehudi Menuhin, geacht werd viool te spelen. De functie van atelierkater had ik gauw uitgevonden en dat is maar goed ook, denk ik, want zonder mij was het met de toko hier niets geworden. Verder weet ik eigenlijk niet veel over mijn mens te zeggen op het moment maar ik hoop dat u er wat aan heeft...

Veel vriendelijke kopjes van

Bliksum